گویند که لحظه ای ست روییدن عشق   ان لحظه هزار بار تقدیم تو باد

خوابهایم اشفته اند

دل از زمین کنده و

راهی به اسمانم نیست

پنجره ام راهی به صبح ندارد و

شب رها نمیکند این روزها را 

گمشده در قعر زمین و عمق زمان

حوای سرگردان را میمانم

روزی در انتظار صدایی

که وسوسه اغوشش

                          دیوانه تر میکرد

عاشق دیوانه را.....

شبی در میان بازوانی که پس زد

مرا و خیال و هر چه دیوانگی ست

تنهاو تنهاتر.... دور و دورتر

انقدر که دیگر نمی شنوی مرا

خدایی تو نه

بندگی من ایراد داشت و

ناتمامی ام

که هیچ نیمه ای تمامم نکرد تا

                                 بمانم بر این زمین سخت

گله نمی کنم

باز هم نشنو

حرفی نیست

مستحق بوده ام شاید!!!!!

پی نوشت: "خدایی تو نه" به کسره "ی" خوانده شود

به بهاری شاد و پر باران......

۸ مارچ به همه فرشته هایی که خدا به اسم زن افریده مبارک

اسمان به بغض من نمی گیرد و

 پنجره از گریه ام تر نمی شود

تو که نیستی

داغی به دست ودلم نمی ماند و

خیالم حکومت تو نیست

تو که نیستی

نیست میشود همه هست هایت و

 هستی ام میشود نبودن تو

تو که نیستی

بهار میاید و.....

خدا را شکر که نیستی  

این بغض جا مانده از تو را

تا نفس بکشد سینه

از پس بارش هفت ساله

می سپارم به باد بهار

روزگار با تو بودن را

تا پاک شوم از تو و تهوع و درد

تا سبز شوم با درخت همسایه

بهار است و من

خانه را سر سبز میخواهم